بهداشت و ارتقاء سلامت

پاتوفیزیولوژی

هنگامی که یک بیمار مبتلا به سل سرفه می کند، قطرات سرفه حاوی باسیل سل هستند. ذرات کوچک به عمق ریه ها نفوذ می کنند. هر یک از این قطرات ریز ممکن است حامل1 تا 5 باسیل باشد که برای ایجاد عفونت کافی است.

به همین دلیل است که موارد سل فعال باید جدا شوند تا غیرعفونی شوند. درحدود 5 درصد موارد، عفونت پیشرفت می کند و سل فعال ایجاد می کند. در 95 درصد موارد، زمانی که میزبان یک پاسخ ایمنی با واسطه سلولی موثر دارد،

عفونت مهار می شود. هنگامی که بیماران مبتلا به سل فعال بدون درمان رها شوند، می توانند در نتیجه پیشرفت و عوارض بمیرند (هود، 2013).

اگرچه ممکن است حداقل علائم وجود داشته باشد و به دلیل رادیوگرافی غیرطبیعی قفسه سینه به تشخیص مشکوک شود، اکثر بیماران مبتلا به سل ریوی با سرفه مزمن، تب طولانی، تعریق شبانه، بی اشتهایی و کاهش وزن مراجعه می کنند.

مدیریت

یکی از اجزای مهم مدیریت، قرار دادن این بیماران در ایزوله تنفسی برای جلوگیری از گسترش عفونت است، تا زمانی که اسمیر برای باسیل اسید سریع خلط (AFB) منفی شود. به محض اینکه تشخیص مشخص شد، درمان با چهار داروی ضد سل - INH، ریفامپین، پیرازین آمید و اتامبوتول آغاز می شود. هر دارو دارای تداخلات غذایی و مواد مغذی است (به فصل 8 و پیوست 23 مراجعه کنید). این داروها به مدت 2 ماه ادامه می یابد و سپس فقط ریفامپین و INH برای4 ماه دیگر ادامه می یابد. مدت درمان ممکن است در برخی از بیماران طولانی تر باشد.

تغذیه درمانی پزشکی

سوء تغذیه در بیماران مبتلا به سل ریوی شایع است و مصرف مکمل های غذایی ضروری است. نشانگرهای وضعیت تغذیه پروتئین سطوح پایین پروتئین های التهابی (نگاه کنید به جدول 7-4)، شاخص های آنتروپومتریک و وضعیت ریز مغذی بیماران سل است (Miyata et al, 2013).

سل منجر به یا بدتر شدن هر گونه وضعیت سوء تغذیه از قبل موجود و افزایش کاتابولیسم می شود. دستورالعمل‌های سازمان جهانی بهداشت، بستری شدن بیمارانی را که به دلیل خطر مرگ و میر به شدت دچار سوءتغذیه هستند، پیشنهاد می‌کند. مکمل های غذایی تا زمانی که بیمار به BMI 18.5 دست یابد توصیه می شود (Bhargava et al, 2013).

سل فعال با کاهش وزن، کاشکسی و غلظت کم لپتین سرم مرتبط است. یک تعامل هم افزایی بین سوء تغذیه و عفونت وجود دارد. عفونت مکرر منجر می شود بدتر شدن وضعیت تغذیه و از دست دادن نیتروژن بدن. سوءتغذیه حاصل، به نوبه خود، حساسیت بیشتری به عفونت ایجاد می کند (میاتا و همکاران، 2013).

در کوتاه مدت، سوء تغذیه خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد و پیشرفت زودهنگام عفونت برای تولید سل فعال. در دراز مدت، سوء تغذیه خطر فعال شدن مجدد بیماری سل را افزایش می دهد. سوءتغذیه همچنین می تواند اثربخشی رژیم دارویی ضد سل را که بیماران باید چندین ماه از آن استفاده کنند، کاهش دهد. کارایی واکسن باسیلوس کالمت -گورین (BCG) نیز می تواند در اثر سوء تغذیه مختل شود.

با اصلاح کمبودهای تغذیه ای، از دست دادن برخی فرآیندهای ایمنی ناشی از سوء تغذیه می تواند به سرعت معکوس شود. مداخلات تغذیه ای در ترکیب با داروهای مناسب، نتیجه بیماران سل مبتلا به سوء تغذیه را بهبود می بخشد.

انرژی

توصیه‌های فعلی انرژی برای بیماران کم‌تغذیه و کاتابولیک،35 تا 40 کیلو کالری به ازای هر کیلوگرم وزن ایده‌آل هستند. برای بیماران مبتلا به هر گونه عفونت همزمان مانند HIV، انرژی مورد نیاز برای حفظ وزن بدن بین 20 تا 30 درصد افزایش می یابد.

پروتئین

پروتئین برای جلوگیری از هدر رفتن بافت عضلانی حیاتی است ودریافت 15 درصد انرژی مورد نیاز یا 1.2 تا 1.5 گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن ایده آل، تقریباً 75 تا 100 گرم در روز توصیه می شود.

ویتامین ها و مواد معدنی

یک مکمل مولتی ویتامین و مواد معدنی که 50% تا 150% RDAرا تامین می کند مفید است، زیرا بیماران سل نیازهای بیشتری دارند که برآورده کردن آن تنها با رژیم غذایی غیرممکن است.مواد مغذی مانند ویتامین A، ویتامین‌های B، ویتامین‌های C و E،روی و سلنیوم معمولاً در بیماران مبتلا به سل کمبود دارند. اینها برای یکپارچگی پاسخ ایمنی حیاتی هستند. کمبود ویتامین D در بیماری سل شایع است و به دلیل دریافت ناکافی ویتامین D و قرار گرفتن محدود در معرض نور خورشید است. (دسای و همکاران، 2012؛ به پیوست 45 مراجعه کنید)

ایزونیازید آنتاگونیست ویتامین B (پیریدوکسین) است و اغلب در درمان سل استفاده می شود. ممکن است موارد نادری از نوروپاتی محیطی ناشی از کاهش تغذیه ای ویتامین B را ایجاد کند. یک روش استاندارد مکمل کردن بزرگسالان با 25 میلی گرم ویتامین B در روز برای غلبه بر این تداخل دارو و ماده مغذی است. مکمل ویتامین B به طور معمول برای کودکان استفاده نمی شود، اما اگر دوزهای زیادی از ایزونیازید استفاده شود یا سطح ویتامین B خون کودک پایین باشد، سطح آن، 25 میلی گرم، مکمل مصرف می شود.

توصیه می شود (مرکز اطلاعات تغذیه دانشگاه Stellenbosch [NICUS]، 2009).

مطالعات افزایش شیوع کم خونی در بیماران سل را ثبت کرده اند که با افزایش خطر مرگ مرتبط است. برای هدایت تصمیم گیری بالینی و ارائه توصیه های درمانی، عواملی که در کم خونی مرتبط با سل نقش دارند باید مشخص شوند. اگرچه علل دیگر هم وجود دارند، کم خونی فقر آهن مهمترین عامل در ایجاد کم خونی در بیماران سل است (ایساناکا و همکاران،2012).

شواهد نشان می دهد که مکمل آهن اضافی ممکن است برای بیماران سل خطرناک باشد و استفاده از آهن درمانی به طور کلی توصیه نمی شود. با این حال، اگر مطالعات آهن کمبود آهن را نشان دهد، درمان با آهن شروع می شود (برای مدیریت کم خونی فقر آهن به فصل 32 مراجعه کنید).)